Over Augusto
Wat voor de één normaal is, kan voor de ander afstand voelen.
Wat voor de één duidelijk is, kan voor de ander juist dreigend zijn.
En wat in een organisatie op papier klopt, kan op de werkvloer compleet anders landen. Die gevoeligheid voor wat er onder woorden ligt, is de rode draad in mijn werk geworden.
Ik studeerde Communicatiewetenschappen aan de Universiteit van Amsterdam, met speciale aandacht voor communicatiestructuren binnen organisaties. Daar begon mijn fascinatie voor de vraag hoe mensen elkaar wel of niet bereiken. Niet alleen via taal, maar ook via positie, macht, cultuur, vertrouwen en timing.
Later werkte ik in heel verschillende omgevingen. In recruitment, waar ik zag hoe werkgevers, managers en kandidaten elkaar soms zoeken maar niet altijd verstaan. In Amsterdam Zuidoost, waar beleid nooit iets abstracts was, maar altijd terechtkwam in buurten, straten en levens van mensen. En daarna op het terrein van sociale stabiliteit, polarisatie en maatschappelijke spanningen, waar ik jarenlang werkte aan vraagstukken waarin vertrouwen, identiteit, veiligheid en erkenning voortdurend door elkaar lopen.
Ik kijk naar wat zichtbaar is, maar vooral naar wat daaronder ligt. Naar de patronen achter gedrag. Naar de verhalen die rondgaan in teams. Naar wie spreekt en wie zwijgt. Naar waar mensen afhaken, zich aanpassen of juist verharden. Naar de momenten waarop verschil niet meer nieuwsgierig maakt, maar ongemakkelijk wordt.
Ik ben geen klassieke trainer. Ik geef ook geen standaard leiderschapstraining. Dat is niet mijn expertise.
Mijn kracht zit in het lezen van sociale dynamiek. In het duiden van spanning. In het vinden van taal voor wat mensen vaak wel voelen, maar nog niet kunnen zeggen. En in het helpen van organisaties om niet te snel naar oplossingen te springen, maar eerst eerlijk te kijken naar wat er werkelijk speelt.
Daarin neem ik meer mee dan alleen advieservaring.
Ik heb radio en televisie gemaakt. Ik heb op podia gestaan als presentator, host en spoken word artiest. Ik weet wat het betekent om een zaal te lezen. Om te voelen wanneer mensen meegaan, afhaken, lachen uit ongemak of stil worden omdat iets binnenkomt. Die podiumervaring neem ik mee in mijn werk met organisaties. Want ook een team, een directiekamer of een bijeenkomst heeft een ritme. Een ondertoon. Een spanning die je niet altijd ziet, maar wel kunt voelen.
Het Cohesieveld is ontstaan uit al die werelden samen.
Uit de straat en de bestuurskamer.
Uit communicatie en conflict.
Uit beleid en praktijk.
Uit podium en onderstroom.
Het is mijn manier om te kijken naar wat er gebeurt wanneer mensen, teams of organisaties elkaar kwijtraken. Niet om spanning weg te poetsen. Niet om iedereen het met elkaar eens te laten worden. Maar om verschil weer werkbaar te maken.
Want organisaties lopen meestal niet vast omdat mensen niet willen. Ze lopen vast omdat er iets tussen mensen in is komen te staan. Wantrouwen. Vermoeidheid. Onuitgesproken pijn. Botsende werkelijkheden. Of gewoon de angst om het verkeerde te zeggen.
Mijn werk is om dat zichtbaar te maken. Zorgvuldig, scherp en zonder om de hete brij heen te draaien.
Zodat er weer beweging kan ontstaan.
Niet door harder te duwen.
Maar door beter te begrijpen wat er vastzit.
